W poprzednim poście obiecałam Wam moją recenzję serialu “Osiecka”. Oto ona:
SCENARIUSZ
Po raz pierwszy oglądając film poczułam dotkliwe zażenowanie na seansie “Kogiel mogiel 3” w Multikinie. Miałam nadzieję, że z tym uczuciem rozstałam się na długo. Okazało się, że aż do momentu serialu “Osiecka”. Całkowicie na przykład rozbił mnie dialog młodej Osieckiej z matką, kiedy szukały ojca. W pewnym momencie Agnieszka proponuje: “Może pójdziemy na milicję”. Na to matka chwyta się za głowę, mówiąc: “Ale ja mam brudne włosy”. I takich “perełek” jest więcej. Często dialogi brzmią w ustach aktorów sztucznie, a widz ma wrażenie, że sam aktor wypowiada je z niechęcią. To straszne, ale ja tak to odczuwałam i piszę to co czuję, czego doświadczałam przez 13 niedziel z rzędu.
Przeczytałam na wyborcza.pl wywiad Jacka Szczerby ze scenarzystą Maciejem Karpińskim pod wiele mówiącym tytułem: “<<Osiecka>>: Jestem wkurzony. Reżyser wykreślił i dopisał swoje, a moje nazwisko jest szargane”. W wywiadzie scenarzysta wyznaje:
“Starałem się, żeby bohaterowie mówili dowcipnie i błyskotliwie, tak jak mówiło się w tamtym środowisku, gdzie każdy starał się rzucić jakiś bon mot. Dbałem o dialogowe puenty. W wielu miejscach zamieniano je w równoważniki zdań, w prymitywne odezwania się. Bez wybrzmienia, bez żartu, bez lekkości”.
AKTORKI
Jestem zachwycona młodą Osiecką, czyli w filmie Elizą Rycembel. To aktorka inteligentka w każdej sekundzie i w każdym wyrazie, a nawet głosce. Kiedy patrzyłam jak gra, widziałam na jej twarzy… MYŚL. Eliza Rycembel wypowiadała swoje teksty tak, jakby wymyśliła je sama na poczekaniu i do tego mówiła je po raz pierwszy w życiu. Coś fenomenalnego!
Starsza Osiecka – Magdalena Popławska – to również strzał w dziesiątkę. Tu miła dla oka jest nie tylko gra aktorska Popławskiej, ale dodatkowo jej wizualność. Ona fizycznie przypomina Agnieszkę Osiecką. Widz ma wrażenie, że patrzy na tę prawdziwą poetkę i bardziej wszystko do niego dociera.
Na wyborcza.pl przeczytałam artykuł Jarka Szubrychta pt. “<<Osiecka w TVP. To nie jest serial dla młodych ludzi>>” dziennikarz tak pisze o obsadzie aktorskiej serialu:
“Obsadzenie sprawdzonej w <<Bożym Ciele>> Elizy Rycembel w roli młodej Osieckiej (w starszą w dalszych odcinkach wcieli się Magdalena Popławska) to doskonały pomysł. Utalentowanej aktorce powinno się jednak dać czas i przestrzeń na zbudowanie postaci – nie przez recytowanie cytatów (nieważne, czy mówi bardziej “Dziennikami”, czy wywiadami, ale rzadko językiem prawdziwej młodej dziewczyny), tylko przez działanie oraz interakcję z innymi bohaterami”.
SCENOGRAFIA
Zdecydowanie nie czułam się przeniesiona do dawnej epoki. Scenografia jest bardzo oszczędna, żeby nie powiedzieć skromna i uboga. To wszystko nie cieszy oka. Nie znam budżetu tego serialu, nie wiem na ile to wina braku pieniędzy czy pomysłu?
NA THE END
Na koniec znów zacytuję Jarka Szubrychta, który pisze:
“<<Może nie da się zrobić filmu o czymś takim? >> – zastanawia się profesor łódzkiej Filmówki, oceniając nieudane próby reżyserskie Agnieszki Osieckiej usiłującej nakręcić dokument o pracy STS-u. Przyszła mi wtedy do głowy myśl, że może po prostu zbyt dużo oczekiwałem. Może nie da się zrobić serialu dla masowej publiczności o poezji, nawet jeśli jej autorka wiodła barwne, burzliwe życie. Ale skoro o szachach się dało…”
I ja też Moi Drodzy za dużo oczekiwałam. Mogę krytykować ten serial w trzech kolejnych postach. Tylko po co? Serial ożywił krytyków, ale ożywił również życie oraz twórczość Agnieszki Osieckiej w Polsce Anno Domini 2021. Wszystko zawsze można zrobić lepiej. Nie wszystko wszystkim się podoba. W całej tej sytuacji cieszy mnie jedno: że komuś chciało się napisać scenariusz, zrobić casting i wyreżyserować ten serial. Bo Agnieszka Osiecka na to zasługiwała. Jak napisał Tadeusz Sobolewski w jednym z artykułów o serialu “Osiecka” na wyborcza.pl: “Piosenki Osieckiej, Przybory i Młynarskiego były literaturą”. Jaką mam dla Was puentę? Może kolejny serial o Wojciechu Młynarskim?
Guwernantka 